'De gezondheidszorg moet je vooral niet splitsen. Omdat de omstandigheden nu anders zijn dan toe die eis voor het eerst geformuleerd werd. In 1990 bedroeg de transfer in de uitgaven van de gezondheidszorg tussen Vlaanderen en Wallonië 3 procent - dat was dus nadat de CVP dat departement tien jaar had beheerd. Ongeveer 57 procent Nederlandstaligen stonden in voor 54 procent van de uitgaven. De laatste cijfers dateren uit 2002: de Vlamingen zijn met 57,9 procent van de inwoners van België, en zij consumeren 57,3 procent van de uitgaven van de gezondheidszorg. Het verschil is nog 0,6 procent, en het vermindert elk jaar. (grijns) Die cijfers heb ik in een rapport dat gemaakt is in opdracht van de Vlaamse minister-president.'
Dus Elio Di Rupo heeft gelijk als hij zegt dat door de vergrijzing Vlaanderen vlugger dan gedacht zal kunnen genieten van Waalse solidariteit?

'Het is bijna zeker dat Vlamingen na 2007 proportioneel iets meer zullen uitgeven in de ziekteverzekering dan de Franstaligen. En dat zal daarna ongetwijfeld nog vermeerderen. Je zult het altijd zien: als je iets vraagt, en je krijgt het te laat, ben je in het zak gezet. De Franstaligen vroegen in de jaren zestig meer economische autonomie. Ze kregen die in 1988. Dat kwam te laat voor Wallonië. Wie heeft ervan geprofiteerd? De Vlamingen. Een aantal Vlamingen drong in de jaren negentig aan op een splitsing van de gezondheidszorg. Stel dat we die in 2007 krijgen, wie gaat er dan van profiteren? De Franstaligen.
'Of de gezondheidszorg nu door een Vlaamse of een federale minister wordt beheerd, maakt mij niets uit. Als het maar goed wordt beheerd. Ik heb al gezegd dat een splitsing financieel niet goed is voor Vlaanderen. En een splitsing is evenmin aangewezen voor een beter bestuur. Dat laatste is nochtans uiterst belangrijk: of we slagen erin om de gezondheidszorg zuinig te beheren, of de zaak wordt geprivatiseerd. Wel, ik zeg vandaag met evenveel kracht als dat ik zeg dat werkgelegenheid geregionaliseerd moet zijn, dat in de ziekteverzekering de omgekeerde beweging zich opdringt: centralisering, een uniform en dus federaal beheer. Er is een stelsel met grote forfaits nodig en kleine variabele enveloppes. Met medische beeldvorming en radiologie hebben we dat al. In een ziekenhuis van zoveel bedden krijg je zoveel geld voor radiologie, en slechts een derde is variabel. Maar twee derde ligt vast. Die ontwikkeling zal zich doorzetten in de hele gezondheidszorg. Dus niet zo lokaal mogelijk beslissen, maar één lat die voor iedereen gelijk is, of we gaan véél te veel geld uitgeven.
'Met andere woorden. Wie de ziekteverzekering wil splitsen, zadelt Vlaanderen met een dure factuur op en heel België met een slecht beheerde gezondheidszorg. Dat wil ik dus niet.'