CD&V en N-VA willen een splitsing van de gezondheidszorg. U denkt daar anders over?

Justaert: 'Er moet over gepraat worden, maar we moeten bij die oefening vertrekken van het belang van de patiënt. De essentiële vraag is of een communautarisering de beste manier is om de problemen in de gezondheidszorg op te lossen. Splitsen om te splitsen is geen optie. Ik stel bijvoorbeeld vast dat er een communicatieprobleem is tussen het federale niveau en de gemeenschappen. Er wordt amper gepraat. De gemeenschappen zijn bevoegd voor preventie, maar ook de federale overheid houdt zich daar mee bezig. De antirookcampagne van Rudy Demotte zet kwaad bloed bij de Vlaamse Gemeenschap. De frustraties stapelen zich op. Of een communautarisering dat soort problemen oplost, is zeer de vraag.'
Specialisten stellen dat een splitsing vooral nieuwe praktische en juridische problemen stelt.

'Precies daarom waarschuwen we voor improvisatie. Hoe moet het met de mensen die van buiten Brussel in een Brussels ziekenhuis terechtkomen? Hoe gaan we de terugbetaling van geneesmiddelen organiseren in de verschillende landsdelen? Dat zijn vragen waar niemand graag over praat en waar ik nog nooit een afdoend antwoord op heb gehoord. Een communautarisering van de gezondheidszorg dreigt de zaken er niet noodzakelijk gemakkelijker op te maken.
'Ook het financiële luik van een communautarisering mag niet onderschat worden. Bij onderhandelingen zit je met twee partijen rond de tafel die beiden het uiterste uit de kan willen halen. Het verleden heeft voldoende bewezen dat de federale kas uiteindelijk altijd leger wordt. Wat me opvalt, is dat er over andere zaken die perfect te splitsen zijn niet gepraat wordt. Ik denk aan de pensioenen van de ambtenaren die destijds van het federale naar het Vlaamse niveau zijn overgestapt. De administratie van die pensioenen gebeurt nog steeds federaal. Dat kan gemakkelijk gesplitst worden.'
Vlaanderen springt zuiniger om met het geld dan Wallonië, beweren de voorstanders van een splitsing.

'Er bestaan onloochenbare verschillen tussen de uitgaven in ziekenhuizen in Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Dat is een situatie waar iets moet aan gebeuren. Maar tegenover die transfers staan ook omgekeerde transfers. Vlaanderen moet beseffen dat inzake thuiszorg en ouderenzorg flink meer geld naar Vlaanderen stroomt vanuit de federale kas. Door de vergrijzing zal dat mechanisme op langere termijn alleen maar zwaarder doorwegen.'