De auteurs van het Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa halen grote koppen met hun initiatief. B Plus vraagt zich ten stelligste af: waarom al die aandacht? De publicatie van dit manifest heeft geen enkele nieuwswaarde. Noch op het vlak van de inhoud, noch op het vlak van de personen die het onderschreven, is er nieuws onder de zon.

Het gros van de ondertekenaars is van oudsher militant van de Vlaamse Beweging. Blijkbaar is de denkgroep er in de afgelopen jaren niet bijster goed in geslaagd om nieuwe mensen te overtuigen. Hun geringe aantal (50) is ook niet bepaald van die aard om representatief te zijn.

Ook de inhoud is geenszins vernieuwend. Een zeer groot deel van de bladzijden van het manifest wordt besteed aan het aloude geweeklaag over de transfers, en dat net nu politiek Vlaanderen stilaan begon te begrijpen dat dit een bedenkelijk argument was om tegen België te gebruiken. Immers, de Walen zullen het slachtoffer worden van een afschaffing van deze transfers. Niet de politici, maar de man in de straat. Als de auteurs van het manifest misbruiken aanklagen, o.a. in de sociale zekerheid, dan hebben zij uiteraard gelijk. Maar ze hollen achter de feiten aan door alle transfers aan te vallen, zowel de gerechtvaardigde als de ongerechtvaardigde. Bovendien misleiden ze de lezer door het gebruik van absolute, in plaats van relatieve cijfers en door het mee in aanmerking nemen van de rentelast op de staatsschuld. Dit alles leidt tot zwaar overdreven cijfers en brengt opnieuw een stigmatisering met zich mee van de Franstalige bevolking. Voor B Plus is elke zieke gelijk, en heeft deze recht op een uitkering die in omvang los moet staan van de taal die hij spreekt. Voor ons moeten werklozen in geheel België onder dezelfde voorwaarden van een uitkering kunnen genieten (en deze ook onder dezelfde voorwaarden kunnen verliezen), ongeacht hun woonplaats of hun taal.
De solidariteit die de auteurs van het manifest voor ogen hebben na de splitsing, heeft niets meer met solidariteit, maar wel met liefdadigheid te maken.

Ook de inmiddels grijs gedraaide plaat van de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië wordt weer afgespeeld. Op tal van vlakken worden Vlaanderen en Wallonië in het manifest met elkaar vergeleken, tot en met het zakgeld dat Vlaamse en Waalse jongeren van hun ouders ontvangen. De vraag van B Plus aan de auteurs is dan ook waarom de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië wederom zo uitvergroot worden, terwijl men blind is voor diezelfde verschillen in cultuur, economische situatie, landschap en zelfs in taal binnen Vlaanderen. Ook stellen wij ons de vraag of de auteurs met dezelfde ijver hun rekenmachine ter hand zullen indien na de Vlaamse onafhankelijkheid zou blijken dat één van de Vlaamse gebieden economisch achterblijft.

De auteurs van het Manifest onderschatten bovendien de meerwaarde van België voor Vlaanderen. Zij kunnen op geen enkele manier bewijzen, noch garanderen dat een onafhankelijk Vlaanderen welvarender zal zijn dan Vlaanderen als deelstaat van het federale België. Zij vergeten kennelijk dat Vlaanderen ondanks (?) België één van de welvarendste regio's ter wereld werd. Bovendien houden zij geen rekening met de goodwill die aan het merk 'België' kleeft, zowel in binnen- als in buitenland. Vraag dat maar eens aan al wie al is meegegaan met een Belgische handelsmissie.

En ja, de bevolking? Die voelt zich inderdaad nog steeds in de eerste plaats Belg, zoals ook Remi Vermeiren gisteren tijdens de officiële voorstelling van het manifest moest toegeven. Maar ja, ook Tsjechië en Slowakije zijn uit elkaar gegaan zonder de bevolking daarin te kennen. Frans Crols van Trends haalde deze scheiding aan als voorbeeld voor Vlaanderen en Wallonië. Jammer genoeg raadpleegde men geen specialisten rond ex-Joegoslavië. Die zouden verteld hebben dat een scheiding ook anders kan verlopen.


B Plus, 30 november 2005

MEER INFORMATIE?

Tony VAN DE CALSEYDE
Voorzitter Directiecomité
0477/44.51.85